Als de pijn zo’n diep gat slaat in je ziel
rest slechts de stilte
Als de ziel smeekt om liefde
om de pijn te verzachten,
de wond te helen
Wie ben ik dan
om haar die te onthouden
©Diana01/01/2001
Een vloedgolf overspoelde het land en nam duizenden met
zich mee naar een ander leven. Verwoesting, ontreddering, wanhoop, pijn en veel
… heel veel verdriet veroorzakend. Veel van de slachtoffers zullen opgenomen
worden in de kringloop van de natuur en nooit meer terug gevonden worden.
Nabestaanden zullen altijd blijven hopen op een wonder en in onzekerheid leven.
Het is een ramp die zijn weerga niet kent….net als toen in New York. Alleen
deze keer is het niet door mensenhanden veroorzaakt, maar door de natuur. En
dat is een groot verschil….
De ramp zal nog groter worden wanneer de ziektes waar voor
gevreesd wordt zich zullen gaan manifesteren. Cholera, difterie…ziektes die wij
in de westerse wereld niet meer kennen, maar die in deze omstandigheden snel op
kunnen komen
De vraag die
onverbiddelijk rijst is waarom… Waarom zoveel doden, waarom zullen er nog meer
doden komen door ziektes en waarom moest dit gebeuren ? Mensen zullen zeggen
als er een God bestaat waarom laat hij dit dan gebeuren. Maar laat hij dit wel
gebeuren ? of zijn wij het die dat doen met al onze manipulatie van natuurlijke
bronnen. We hakken bossen weg, boren in zeebodems, we passen de natuur aan aan
onze wil en wat we denken nodig te hebben. En we denken dat dat zonder gevolgen
kan….Misschien moeten we daar eens over na denken voor we de verantwoording
weer van ons weg schuiven.
We zullen nooit
antwoord krijgen op de waarom vraag. Simpelweg omdat het voor ons met ons
beperkte verstand niet te begrijpen is. We kunnen niet bevatten wat het
betekent dat in één klap een heel werelddeel wordt getroffen. Het gaat
letterlijk ons verstand te boven.
Ook in al dit
verdriet zijn een paar positieve dingen te noemen. Daar waar die andere ramp de
tegenstellingen tussen de verschillende groepen groter maakte zorgt deze voor
verbroedering. Zen boedisten, hindoestanen, moslims en christelijken werken
samen om de doden te begraven, de overlevenden bij te staan, te voorzien van
onderdak, eten en drinken. Alle landen sturen hulp ongeacht eerdere
meningsverschillen. De overlevenden zullen nooit meer hetzelfde zijn. Ze hebben
gezien hoe snel dit leven voorbij kan zijn en hoe krachtig en meedogenloos de
natuur terug kan slaan.
Ook in de rest
van de wereld zal dit besef langzaam doorsijpelen, gevoed door de verhalen van
de overlevenden zal er hopelijk een bewustzijn ontstaan dat ons helpt de aarde
en ons leven met wat meer respect tegemoet te treden.
Het is onze
verantwoording om deze aarde, die ons leven geeft en voedt, met liefde te
verzorgen. Het is ook onze verantwoording om degenen die getroffen zijn door
deze ramp bij te staan. We kunnen niet
allemaal ter plekke zijn om onze hulp aan te bieden, maar ik vraag jullie
allemaal om in gedachten bij hen te zijn en een kaarsje te branden voor hen die
het niet overleefd hebben.
Misschien denk je
dat het niets uitmaakt, maar geloof me…. het is een wereld van verschil als
iedereen dat doet !!
Als je wereld instort
En je geen lichtpuntje meer ziet
Kijk dan naar binnen…..
voel de kracht
en een lichtpuntje ontstaat
in die inktzwarte nacht
©Diana 22/01/2002