De natuur is de
oudste en naar mijn mening sterkste kracht op aarde. De mens in vroeger tijden
gebruikte deze kracht naar behoefte. Wetende dat in de eerste levensbehoefte, zuurstof, voedsel, geneesmiddelen en
geneeswijzen, voorzien wordt door de natuur. . In elk dorp was wel een ‘oudste’die wist hoe je kwalen kon
genezen met planten. Kortom de mens was werkelijk onderdeel van de natuur en het
leven.
In het licht
van de evolutie gezien nog niet zo heel lang geleden begon de ‘vooruitgang’
. De industriële revolutie, moderne geneeskunst vervingen de oude wijsheden en
erger nog schreven ze af en plaatste ze in het verdomhoekje. Langzaam maar zeker
werd de mens steeds meer werk uit handen genomen en hun plaats door machines
overgenomen. Oude kennis van de natuur werd vergeten en / of opzijgeschoven voor nieuwe ontdekkingen.
De chemische geneesmiddelen
deden hun intrede.
Sommige
vernieuwingen zijn werkelijk een verrijking geweest van ons leven. En minstens
evenzovelen hebben een geestelijke
verarming bewerkstelligd. Door deze
ontwikkelingen is de mens steeds verder van de natuur én zijn eigen gevoel
afgedwaald. Met alle gevolgen van dien.
In de opkomst
tijd van de reguliere geneeskunst moesten artsen vechten om zaken als hygiëne
en medicijnen als penicilline door de bevolking te laten accepteren. Nu zo’n
150 jaar later zijn de zaken omgedraaid. Oude natuurlijke geneeswijzen,
inzichten en wijsheden zijn verdrongen en afgeschreven. De argumenten hiervoor
zijn dat de werkzaamheid niet bewezen kan worden of berust op placebo effect.
Het wordt bewust in een hoek van vaag hocus pocus geplaatst. Ondanks de vele
mensen en verhalen die aangeven dat de oude geneeswijzen nog niets aan kracht
hebben ingeboet.
Wat ook vaak
‘vergeten’wordt te melden is het feit dat de chemische medicijnen /
behandelwijzen óók voor een groot deel op placebo effect berusten. Daarbij
hebben zij nog het nadeel van de bijwerkingen. Een chemische substantie die niet
in het lichaam hoort veroorzaakt immers een extra belasting voor het lichaam.
Het is de
arrogantie van de mens en zijn vermogen om te redeneren, die maakt dat de mens
zichzelf boven de natuur heeft gesteld. Dat is een grote fout… Onder gelijke
omstandigheden kan de mens nog steeds niet winnen van een wild dier. De mens zal
altijd het onderspit delven als zij in een eerlijk gevecht tegenover elkaar
staan.
Aardbevingen,
overstromingen, orkanen, tsunami’s, tornado’s, onweer etc bewijzen elke keer
weer dat de mens niets meer is dan een klein onderdeel van een groot geheel. We
kunnen de kracht van de natuur niet bedwingen. We kunnen de natuur niet naar
onze wens vormen. We zijn er een deel van…het wordt tijd dat we dat weer onder
ogen zien en de natuur en alle kennis die zij ons geeft weer op waarde gaan
schatten…